Op 12 september 1963 was een lint gespannen tussen de Marotzaal en de Grote Eetkamer. Na een reeks toespraken van onder andere haar halfzuster en vicevoorzitter van de Stichting Duivenvoorde mevrouw Prins, de Leidse professor Lunsingh Scheurleer en restauratiearchitect Elias Canneman was het aan haar een schaar ter hand te nemen. Na vijf bewogen jaren opende Ludolphine Henriette barones Schimmelpenninck van der Oye een nieuwe toekomst voor haar geliefde Duivenvoorde.

Buitenplaats Bijdorp in Voorschoten is een bijzonder landgoed met een rijke geschiedenis. Dit historische landgoed is een parkachtig gebied vol natuur en cultuurhistorische elementen. Sinds 1876 wordt dit landgoed al bewoond en gebruikt door de Congregatie van de Heilige Catherina van Siena. De huidige zusters hebben een duidelijke visie ontwikkeld om hun nalatenschap veilig te stellen terwijl het landgoed klaar wordt gemaakt voor een nieuwe toekomst.

Onderwijs – en met name onderwijs aan vrouwen – is van oudsher een kerntaak geweest van het klooster Bijdorp. Dat sloot naadloos aan bij de gedachte van de Heilige Dominicus, die al in 1228 vrouwen toeliet tot de (derde) orde van de Dominicanen om zich met gebeden en werken van barmhartigheid bezig te houden. De orde is uiteindelijk genoemd naar de Heilige Catharina van Siena (1347 – 1380), uiteraard voor haar werken van barmhartigheid, maar vooral door haar mystieke ervaringen en visioenen. En het is deze orde waartoe de zusters van het klooster Bijdorp behoren.

De oudste vermelding van Rosenburg staat in register van grafelijke lenen uit 1285. Hierin wordt vermeld dat de heer Van Wassenaer de dimidietatem munitionis de Rosenberg oftewel de helft van het versterkte kasteel Rosenburg van de graaf in leen had.